سالها مي‌گذرد و من از پنجره بيداري کوچه ياد تو را مي‌نگرم، مي‌پويم و چنان آرامم که کسي فکر نکرد زير خاکستر آرامش من چه هياهويي هست! عاشقي هم دردي ست! و من از لحظه ديدار تو مي‌دانستم که به اين درد شبي خواهم مرد! من از قصه زندگی‌ام نمی‌ترسم من از بی تو بودن، به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می‌ترسم. ای بهار زندگی ام، اکنون كه قلبم مالا مال از غم زندگیست، اکنون که پاهایم توان راه رفتن ندارد، بمان و باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را... باز هم آغوش گرمت را به من بگشا... باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده. بگذار در آغوشت دوباره آرامش را بدست آورم. بدان که قلب من هم شکسته. بدان که روحم از همه دردها خسته شده. این را بدان که با نگاه مهربانت غم برای همیشه مرا ترک خواهد کرد. مي‌خواهم شعري را بخاطر آورم، كه نه شعری، سطري. تصويري را. كه نه نقطه اي، رنگي، خاطره اي را. كه نه نتي، هجائي، آوازي را. هر آنچه مرا به يادم آورد. نه اين كه هستم، آنكه بودم. من در جائي كه انتظارش را نداري در انديشه و با خيال دوباره يافتنت منتظر ايستاده ام. آنكه بودي، نه اين كه هستي. مي‌داني؟ در اين ميان چيزي سخت فراموش شد:

« بايد كه عاشق باشيم، گرنه به هر چشم كه در ما بنگرند، پريشان حالي بيش نيستيم!»

ساده بگويم: گم شده‌اي، گم شده‌ام!

/منبع: اينترنت/

... اشكهايت را پاك كن، به من نگاه كن، به عمق چشمهايم... سوگند به زيبايي نخستين لبخندت كه هنوز پشت چشمهايم نقش خاطره بسته، "دوستت دارم".

** نازنين مريمم، سالروز شكفتنت مبارك **

**************

اندر حكايت خروس چهل تاج و يارانه ها! (ادامه مطلب)